De Peerke Donders Stichting ondersteunt initiatieven van plaatselijke hulpverleners op het gebied van leprabestrijding en sociaal economische re-integratie van van (voormalig) leprapatiënten in Zuid Oost Azië.

In 2018 zijn er activiteiten in Vietnam en Cambodja. Projecten in Laos zijn in 2014 afgerond. Onderzocht wordt of de werkzaamheden uitgebreid kunnen worden naar andere landen zoals Myanmar.

De organisatie is in 1977 opgericht om financiële ondersteuning te verlenen aan projecten op het gebied van leprabestrijding in Zuid Oost Azië. Destijds was dat alleen in Thailand. Deze steun is nodig zolang de gezondheidszorg in landen in deze regio onvoldoende ontwikkeld is om deze kwetsbare groep mensen te ondersteunen. In Thailand heeft de reguliere zorg de behandeling en begeleiding kunnen overnemen. De projecten zijn resultaatgericht en hebben een korte looptijd.

Visie

In de woorden van Harald Schmid de Gruneck (een van de mensen met wie PDS samenwerkte in Cambodja): “Curing leprosy without a social economic rehabilitation program is nothing, nothing!”. Eén en ander wordt ook in vakliteratuur bevestigd: “Recent assessments of socioeconomic rehabilitation have highlighted the importance of involvement of the client, the family and the community in the rehabilitation process, and suggested that such involvement is best delivered through general, community-based programmes” . De Peerke Donders Stichting wil zich in Zuid-Oost Azië inzetten om naast de bestrijding van lepra, specifiek de sociaal economische her-integratie van voormalig leprapatiënten mogelijk te maken. Dit in de breedst mogelijke zin.

Het is het idee om daarbij focus te houden op mensen die door een drievoudige problematiek zelf niet in staat zijn om zich te redden: 1. Ze hebben lepra (gehad) 2. Ze zijn gehandicapt 3. Ze zijn arm

Zij hebben hulp hoog nodig en redden het moeilijk zonder. Doordat ze op drie manieren nadelen ondervinden, zitten ze vaak in een vicieuze cirkel. Wij willen ze het zetje geven dat het hen mogelijk maakt daaruit te ontsnappen. Dit kan echter niet bereikt worden door die mensen er alléén uit te lichten en, figuurlijk gesproken, boven het maaiveld te verheffen en hen op die manier als het ware te belonen voor het feit dat ze lepra hebben. Er moet daarbij rekening gehouden met de context om de zelfredzaamheid duurzaam te laten zijn. In wiskundige termen kan je zeggen dat de afgeleide ook continu moet zijn, door de context mee te verheffen maak je de kans van slagen groter. Dit geldt voor:

● De sociale context

o Voorbeeld; een buurman van een leprapatiënt is op een mijn gelopen. Weiger je hem een prothese? Zou je alleen de leprapatiënt helpen en de buurman niet, dan geef je de leprapatiënt een speciale behandeling en beloon je als het ware voor het feit dat hij lepra heeft. De figuurlijk afstand tussen de buren wordt daarmee groter in plaats van kleiner.

● De economische context

o Voorbeeld; de huizen van de leprapatiënten in het dorp worden van elektriciteit voorzien. Doen we dat niet bij de andere huizen? Wederom worden de leprapatiënten boven het maaiveld verheven met alle nadelige gevolgen van dien, zoals jaloezie in gemeenschap of zelfs uitsluiting.

● De culturele context

o Voorbeeld; de oudste dochter in het islamitische gezin waarin lepra voorkomt krijgt een studiebeurs. Het gezin gaat het economisch goed, maar vader laat blijken zijn dochter niet te willen betalen om in de stad te studeren; ze gaat maar werken. Geven we haar toch geld voor een universitaire opleiding zodat ze goed voorbeeld kan zijn voor andere gezinnen waar lepra voorkomt (een strategische keuze)? Of weiger je een studiebeurs omdat ze immers niet echt arm zijn?

Ingrijpen in een gemeenschap brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee. Door na te denken over de motivatie om en manieren van ingrijpen en door van gedachten hierover te wisselen willen we een weloverwogen en goed gemotiveerde keuze kunnen maken. Hiermee verleg je de focus van het doen aan liefdadigheid naar het bijdragen aan de algehele ontwikkeling van een leprapatiënt en zijn/ haar omgeving.

Onze missie

De hulp is er op gericht de omstandigheden voor leprapatiënten te verbeteren en ze in staat te stellen in hun onderhoud te voorzien door reïntegratie in de samenleving. De projecten leiden tot een acceptabeler leefklimaat en geven de (ex-)patiënten en hun familieleden weer gevoel van eigenwaarde.

Vind ons op